Home       Pillai web sites    Pillai Institutions            Origin of Pillai

 

 

 

Stories on Vellala Pillai

Story or History or Hearsy or Folk story  பழையனூர் நீலி கதை

Pazhayanur (Tiruttani Taluk) Honour Suicides of 70 Vellala Pillais http://tiruvallur.nic.in/places/pazhayanur.htm

Pazhayanaur, a village as ancient and as good a sacred place as Thiruvalangad, is situated at a distance of about 1.5 kilometres from Thiruvalangadu village. The contribution of Pazhayanur to the great tradition and glory of Tamils is unique. It was here that seventy Tamil Vellalars together sacrificed their lives to uphold a spoken work of honour. The opinion of the scholars is that nowherecould they come across such a unique incident involving the sacrifice of so many lives at an appointed hour. The details of this incident are as described below:
Once a murder, who killed his wife, reached pazhayanur in the evening of a particular day, closely followed by the spirit of the murdered wife (named Neeli). It is said that the ghost assumed the form of a woman with a child and waited for an opportune moment to seek revenge. This ghost made an appeal to the people of Pazhayanur to prevent the traveler, her husband, from deserting her. Protesting strongly against this, the man tried to convince that the woman was nothing but a ghost. Not convinced by his plea, the 70 people prevailed upon the traveler, ordered him to stay overnight with the woman, who claimed to his his
wife. When the traveler protested this on the ground that he might be harmed by the woman, they pledged the word of honour that all of them would lay down their lives if, by change, any harm should befall him in the night by his wife. But, the next morning to their utter shock, they could find only the dead body of the man murdered in revenge, by the woman who made good her escape by then. There was of course none to insist to keep their pledge, yet, the 69 of the 70 Vellalars undoubtedly thought that they had erred. To make the error in judgement, the 70 Vellalars of Pazhayanur lit fire and sacrificed their lives plunging into it. The other Vellala who was away in his field work in the early hours of the morning, when learnt this incident, killed himself at once with the plough shard. The Chera, the Cola and the Pandya, the great Tamil Kings, who, on hearing this incident and the sacrificial fire was still burning without dying visited Pazhayanur to pay homage to the noble martyrs of truth and justice. The early Tamil literature has reference to this incident. Devaram of Thirugnansambandar, of the 7th Century A.D., and Sekkizhar's Thiruthondar Puranam popularly known as Periapuranam, carry references to this incident. We have to hear in mind that Sekkizhar, who was the Prime Minister of Kulothunga
Chola-II (A.D. 1137- 1150) wrote his monumental work after consulting official documents and making exhaustive reference to other records, practice and tradition. The great Saiva scholar Umapathy Sivachariar (A.D. 1313) also refers to this incident in his Sekkizhar Puranam.

பழையனூர் பேயை நினைத்து திருஞானசம்பந்தர் தம் பதிகத்தில் "முனை நட்பாய் வஞ்சப்படுத்தொருத்தி வாணாள் கொள்ளும் வகைகேட்டு அஞ்சும் பழையனூர்" என்று குறிப்பிடுகிறார். சேக்கிழாரடிகள் தம் நூலில் பழையனூர் நீலி கதையை விரிவாகக் கூறியுள்ளார்.

PICTURES THANKS TO http://reachhistory.blogspot.com/2007/09/thiruvalangadu-and-pazhayanur-heritage.html
 

*பழையனூர்  நீலி --*இசக்கி THANKS TO http://groups.google.com/group/minTamil/msg/529ec30ce6aea0b6?pli=1
 

காஞ்சிபுரத்தில் ஒரு வணிகன் வசித்து வந்தான். அவனது மனைவியின் பெயர் நீலி.
அவளுடன் அவன் இன்பமாக வாழ்ந்து வந்தான். கணவனுக்கு நீலி ஒரு குறையையும்
வைக்கவில்லை. என்றாலும் அந்த வணிகன் அடிக்கடி பாலியல் தொழில் புரிபவர்களின்
வீட்டுக்கு சென்று வந்தான். நீலிக்கு இது பிடிக்கவில்லை. கண்டித்தாள். வணிகன்
இதை பொருட்படுத்தவில்லை. தொடர்ந்து தனது லீலைகளை நடத்தி வந்தான். நீலியும்
விடவில்லை. அவனை கண்டிப்பதையும் நிறுத்தவில்லை. தனது சந்தோஷத்துக்கு இடையூறாக
நீலி இருப்பதால், சுபயோக சுபதினத்தில் அவளை அவன் கொன்று விட்டான்.
 

நீலி பேயாக மாறி அவனை பழிவாங்க அலைந்து கொண்டிருந்தாள். இந்த விஷயம் வணிகனுக்கு
தெரிந்ததும் சாமியாரை தேடி ஓடினான். அவரிடமிருந்து ஒரு மந்திரவாளை பெற்றுக்
கொண்டான். எங்கு சென்றாலும் அந்த வாளுடனேயே சென்றான்.
 

ஒருநாள் பழையனூருக்கு வியாபார விஷயமாக அவன் சென்றபோது, பேய் உருவில் இருந்த
நீலி அவனை துரத்த ஆரம்பித்தாள். ஆனால், அவளால் அவனை எதுவும் செய்யமுடியவில்லை.
அவனிடமிருந்த மந்திரவாள் அவளை தடுத்தது. உடனே நீலி, கள்ளிக்கொம்பை ஒடித்து அதை
குழந்தையாக மாற்றினாள். தானும் ஒரு அழகிய பெண்ணாக மாறினாள். குழந்தையை
இடுப்பில் சுமந்தபடி அவனை பின்தொடர்ந்தாள். வணிகன் பயந்துவிட்டான். நேராக
பழையனூரில் உள்ள 70 வேளாளர்கள் அடங்கிய சபையில் முறையிட்டான். அழகிய பெண்ணாக
உருமாறி இருந்த நீலி அழுதாள். ''இவர் என் கணவர். தாசி வலையில் விழுந்து
என்னையும் எங்கள் குழந்தையையும் நிர்கதியாக விட்டுவிட்டார். எங்களை சேர்த்து
வையுங்கள்...'' என்று கதறினாள்.
 

இதை கேட்டு வணிகன் அலறினான். ''பொய். இவள் என் மனைவியே அல்ல. பேய்!'' என
ஓலமிட்டான். ஆனால், குழந்தை ஓடிச்சென்று அவனை கொஞ்சியது. ''அப்பா...''
என்றழைத்து முத்தமிட்டது.
 

இதனை பார்த்த வேளாளர்கள் வணிகன் பொய் சொல்வதாக நினைத்தனர். ''சரி, இன்றிரவு
நீங்கள் மூவரும் இங்கேயே தங்குங்கள். நாளை காலையில் மற்ற விஷயங்களை பேசிக்
கொள்ளலாம்'' என்றபடி வணிகனையும், குழந்தையுடன் இருந்த அந்தப் பெண்ணையும் ஒரே
அறையில் தங்க வைத்தனர். முரண்டு பிடித்த வணிகனை அடக்கினர். போகும்போது
மறக்காமல் வணிகனிடமிருந்த அந்த மந்திர வாளை வாங்கி சென்றனர். ''உங்கள்
பாதுகாப்புக்கு நாங்கள் 70பேர் இருக்கும்போது இந்த வாள் எதற்கு? உங்களுக்கு
ஏதாவது ஆபத்தென்றால் நாங்கள் 70பேரும் தீக்குளிக்கிறோம்'' என்று சொல்லிவிட்டு
சென்றனர்.
 

வணிகனின் கையைவிட்டு மந்திரவாள் சென்றதும் அழகிய பெண்ணாக உருமாறியிருந்த நீலி,
தன் உருவத்துக்கு வந்தாள். வணிகனை கொன்று பழி தீர்த்தாள். மறுநாள் வணிகனை
காப்பாற்ற முடியாமல் போனதற்காக 70 வேளாளர்களும் தீக்குளித்து இறந்தார்கள்.
 

பெரியபுராணத்தில் நீலி
 

சம்பந்தர் தன் பதிகத்தில் நீலி கதையை பதிவு செய்ததுபோல் சேக்கிழாரும்
பெரியபுராணத்தில் பதிவு செய்திருக்கிறார்.
 

'நற்றிரம்புரி பழையனூர்ச் சிறுதொண்டர் நவைவந்
துற்றபோது தம்முயிரையும் வணிகனுக் கொடுகாற்
சொற்றமெய்ம் மையுந்தூக்கியச் சொல்லையே காக்கப்
பெற்றமேன் மையினிகழ்ந்தது பெருந் தொண்டை நாடு'
 

என்கிறார்.
இதேபோன்று உமாபதி சிவாச்சாரியார் எழுதிய சேக்கிழார் புராணத்திலும் நீலி கதை
வருகிறது. இதுதவிர தொண்டை மண்டல சதகம், திருக்கை வழக்கம் முதலிய நூல்களிலும்
'நீலி' உலா வருகிறாள். 'நீலி யட்சசானம்' என்னும் பிற்கால நூல் முன்பு கூறப்பட்ட
கதையை ஊதிப் பெருக்கிய நூல். காஞ்சிபுர வணிகனின் முற்பிறப்பு வரலாற்றை எல்லாம்
இந்த நூல் விவரிக்கிறது.
 

வஞ்சப் படுத்தொருத்தி வாணாள் கொள்ளும் வகை கேட்டஞ்சும் பழையனூர்...' என
திருவாலங்காட்டுத் திருப்பதிகத்தில் திருஞான சம்பந்தர் பயந்திருக்கிறார்
 

மலையாள மொழியில் 'உண்ணு நீலி சந்தோசம்' என்னும் பெயரில் நீலி கதை உலா வருகிறது.
இது தூது இலக்கியம். தலைவனும் தலைவியும் ஒன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது,
யட்சி ஒருத்தி தலைவனை மட்டும் மந்திர ஆற்றலால் தூக்கிக் கொண்டு வானில்
பறக்கிறாள். ஒருகட்டத்தில் தலைவன் நரசிம்ம மந்திரத்தை உச்சரிக்க, யட்சி
பயந்துபோய் அவனை கீழே போட்டுவிடுகிறாள். அவன் திருவனந்தபுரத்தில் விழுகிறான்.
பின்பு தலைவன், தலைவிக்கு தூது அனுப்புகிறான். இது மலையாள கதை.
 

திருவாலங்காட்டிலிருந்து பழையனூர் முக்கால் கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. இரு
ஊருக்கும் இடைப்பட்ட இடத்தில் நீலி குளம் இருக்கிறது. இந்தக் குளத்தின்
கரையில்தான் 70 வேளாளர்களும் அக்னிகுண்டம் வளர்த்து தீ குளித்தார்களாம். அதற்கு
சாட்சியாக 'சாட்சி பூதேசுவரர்' இங்கு கோயில் கொண்டுள்ளார். பழையனூரில் இருந்த
70 வேளாளர்களும் தீ குளிக்கவில்லையாம். 69 பேர்கள் மட்டுமே தீயில்
குதித்தார்களாம். மீதியிருந்த ஒருவர் வயலில் வேலை செய்து கொண்டிருந்ததால்
அக்னிகுண்டம் செய்தியை அவர் அறியவில்லையாம். சம்பவங்கள் நடந்து முடிந்த பிறகே
69 வேளாளர்கள் உயிர்துறந்த செய்தி அவருக்கு தெரியுமாம். உடனே, அந்த இடத்திலேயே,
ஏரின் மொழுமுனையை தன் கழுத்தில் குத்திக்கொண்டு வயலிலேயே உயிர்துறந்தாராம்.
 

இந்த 70 வேளாளர்களையும் பலசைக் கற்களில் புடைப்புச் சிற்பங்களாக செதுக்கி
வைத்துள்ளனர். இந்த சிற்பங்களை பார்க்கும்போது, இவை சோழர்களின் காலத்தை
சேர்ந்தவை என்பதை உணர முடிகிறது. இவை குளத்தின் கரையில் நீண்ட காலமாக
இருந்ததாம். தமிழக முதல்வராக பக்தவச்சலம் இருந்த காலத்தில் இந்த பலசைக் கற்களை
வைத்து மணி மண்டபம் ஒன்றை பழையனூர் வேளாளர்கள் எழுப்பி உள்ளனர். இந்த
இடத்திலிருந்து சிறிது தொலைவில் 'நீலியின் பாதம்' என்று கூறப்படுகிற பாறைப்
பதிவு இருக்கிறது. முக்தி தீர்த்த குளம் அருகே ஊரின் வெளிப்புறத்தில்
ஆலங்காட்டு காளி, கோயில் கொண்டுள்ளாள்.
 

சென்னையை அடுத்த திருவள்ளுவர் மாவட்டத்தில் திருவாலங்காடு இருக்கிறது. அங்கு
சென்றால் ஈசனை மட்டும் வணங்கிவிட்டு வராதீர்கள். கொஞ்சம் 'பேயாக மாறிய
நீலியையும்' பார்த்துவிட்டு வாருங்கள்.
 

நீலியை இசக்கி என்றும் தென்மாவட்டங்களில் அழைக்கின்றனர். நீலி கதை
வில்லுப்பாட்டாக கோயில் கொடைகளில் பாடப்பட்டு வருகிறது. மேலும் இசக்கி ஒரு
குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் ( நாடார்) குல தெய்வமாகவும் இருக்கிறாள்.
 

இது முனைவர் நா. கணேசன் அவர்கள் இதுப பற்றி முன்பு இட்ட இடுகை
 

வேளாளர் பெருமை என்று ஒரு 1000 பழைய தமிழ்ப் புத்தகத்திலாவது பழையனூர் நீலி கதை
வருகிறது.
நெல்லைச்சீமையில் கொடை விழாக்களில் கொண்டாடப்படும். மறைந்த காஞ்சிப் பெரியவர்
அடிக்கடி வெள்ளாளர் முன் சொல்லுவார்கள்.
பழையனூர் என்பது மணிமன்றம் (ரத்தினசபை) உள்ள திரு-ஆலங்காட்டின் ஊர்.
ஆலங்காடு காடு. ஊர் பழையனூர்தான். அங்கே சொன்ன சொல் தவறாமைக்காக
70 ஊரார் தீக்குளித்த இடம் மிகப்பழைய சிற்பங்கள் உண்டு.
கதை: காஞ்சிபுரம் வணிகம் செய்யச் செட்டி செல்கிறான். அவனைப் பேயருத்தி (பழைய
பிறவியில்
ஏமாற்றமுண்ட மனைவி??)
மனைவி வடிவில், கள்ளிக் கொம்பை உடைத்துக் குழந்தை ஆக்கி, சேர்ந்து இருக்கச்
சொல்கிறது.
"இது பெண்ணல்ல, பேய்" என்று இவனுக்குத் தெரிகிறது. மந்திர வாளை ஊரார்
வாங்கிவைத்து,
எழுபது ஊராரும் கோயில் சத்திரத்தில் தம்பதியரை இரவு படுக்கவைக்கின்றனர்.
பேய் உயிரை வாங்கிவிட, மறுநாள் சத்தியம் காக்கத் தீயில் இரையாகின்றனர்
பழையனூரார்.
அன்புடன்,
நா. கணேசன்

“முப்பந்தல் இசக்கி”  http://rp-padaippu.blogspot.com/2005/05/blog-post.html

கிராம தேவதைகள் :

“முத்தமிழ் சேர் தென்பழகை மூதூரில் இயக்கி கதை அத்தனையும் என் நாவில் அறிந்தபடி யான்பாட”

“தே, சும்மா இரு.... ஏடு படிக்கிறாங்கல்லே... பேசினா அம்மன் கோச்சுக்கும்” பாட்டி அடிக்குரலில் கண்டித்தாள்.

“நாச்சியா, செல்லி . . . ரெண்டுபேரும் எந்திரிச்சு வாங்க” என்று அழைத்த தேவக்கா. “ஆத்தா! இவங்க இங்கே இருந்தா மத்தவங்கள கதை கேட்க விடமாட்டாங்க நாங்க மணமேட்டுலே இருக்கோம்” என்று சொல்லிக் கொண்டே முன்னால் நடந்தாள்.

நெல்லை மாவட்டத்திலிருந்து கன்னியாகுமரிக்குள் நுழைகிற இடத்திலுள்ள சிறிய கிராமம் ‘முப்பந்தல்’. கிராம எல்லையில் கிடுகாலான கூரையடியில் உள்ளது ‘இசக்கியம்மன்’ கோயில். முற்காலத்தில் சேர சோழ பாண்டியர்கள் சந்தித்துப் பேசும் அந்த இடத்தில் பந்தல் போடப்பட்டிருந்தது. அதனால் அந்த கிராமத்துக்கே முப்பந்தல் என்று பெயர் வந்தது.

அருகில் உள்ள ஊர் பணகுடி. அங்கே வாழ்ந்த பண்ணையார் அருணாசலத்தின் மனைவிக்கு என்ன வைத்தியம் செய்தும் வயிற்று வலி தீருவதாயில்லை! அவரது பேத்தியின் கனவில் இசக்கியம்மன் தோன்றி “முப்பந்தல் மரத்தின் கீழே இருக்கேன். எனக்குத் தங்க இடம் கட்டிக் கொடுக்கச் சொல்லு. பாட்டி வயித்து வலிக்கு அதுதான் மருந்து” என்று சொல்லியிருக்கிறாள்.

ஊர் பெரிய மனிதர்களைக் கூட்டிக் கொண்டு முப்பந்தலுக்குப் போய் பார்த்திருக்கிறார் பண்ணையார்.
ஒரு குழிவான கல்லில் வெற்றிலை இடித்த கறை இருந்தது. அந்தக் கல்லையே சிலையாக்கி சின்னதாகக் கோவில் எழுப்பினார். அவர் மனiவியின் வயிற்று வலி மாயமாய் மறைந்தது. அப்புறம் பேத்திக்கு நல்லபடி பிரசவம் ஆக வேண்டுமே என்று தொட்டில் கட்டினார். சுகப் பிரசவத்தில் பெண்குழந்தை பிறந்தது. ‘நீலா’ என்றே பெயர் சூட்டினர். புது முறத்திலே, கண்ணாடி, வளையல், சாந்து, மை பவுடர் டப்பா எல்லாம் படைத்தார்கள். பக்கத்தில் ‘மாடன்’ சாமி. அவருக்குத் தனி பூஜை.

“ஆத்தா, இசக்கி அம்மன் கதையை வெளக்கமா சொல்லுங்க” என்று கேட்டாள் நாச்சியா, வீட்டுக்குப் போகும் வழியில் “பழகை நல்லூரிலே சிவன் கோயில் ஒண்ணு இருந்தது. இரண்டு மாசத்துக்கு ஒரு பட்டர் சாமி பூஜை பண்ணுவாரு”என்று தொடங்கினாள் பாட்டி.

“ஏன்?” என்று கேட்டாள் செல்லி.

“அது அப்படித்தான். மொத்தம் அந்த ஊரிலே 61 பட்டர் மார் இருந்தாங்க. அவங்களோட தலைவர் பேரு சிவசாமி. அவரோட பொஞ்சாதி பேரு சிவ ஆச்சி. அவங்களுக்கு ரொம்பக் காலம் குழந்தையில்லாம இருந்து ஈசுவரன் கிருபையாலே ஒரு பையன் பொறந்தான். அவனுக்கு வேலவன்னு பேரு வைச்சாங்க.

அந்த ஊரிலே 41 தாசிங்க இருந்தாங்க. அவங்களிலே ஒருத்தி பேரு சிவகாமி. அவளோட பிள்ளை திருக்கண்ட நட்டுவன். அவன் ரொம்ப நல்லாப் பாடுவான்.

சிவகாமிக்கு ஒரு பெண் குழந்தை வேணு மின்னு ரொம்பநாளா வேண்டுதல் இருந்தது. தேவி அருளாலே பிறந்த குழந்தைக்கு லக்ஷ்மின்னு பேர் வைச்சா. லக்ஷ்மி நிஜமாவே மகாலக்ஷ்மி மாதிரி கொள்ளை அழகு. அவளை சிவகாமி ரொம்ப செல்லமா வளர்த்தா. நாட்டியம் சொல்லிக் கொடுத்தா. சிவன் கோவில்லே ஆருத்ரா தரிசனம். அற்புதமா லக்ஷ்மி நடன மாடினா. அதைப் பார்த்த வேலவன் லக்ஷ்மி மேலே ஆசைப் பட்டான். லக்ஷ்மிக்கும் அவனைப் பிடிச்சிருந்தது. வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போனா. சிவகாமி லக்ஷ்மியைத் தனியாக் கூப்பிட்டு “கூடை கூடையா பிரியம் இருந்தாலும் அது பசியைத் தீக்காது. பணத்தையும் கறந்துக்கோ”ன்னு ஓதினா.

லட்சுமியும் ‘மடியிலே இதென்ன சத்தம்’ அப்படீன்னு கேட்டு அவன் மடிப்பணத்தை எடுத்துத் தனியே வைச்சா. சிவகாமி அவனுக்கு சாப்பாட்டுலே வசிய மருந்தைக் கலந்து கொடுத்துட்டா. அதிலிருந்து வேலவன் லக்ஷ்மி வீடே கதியானான் அவன் வெளியே போவது நகை, வெள்ளிப் பாத்திரங்களை விற்கத்தான்! சொத்தெல்லாம் அழிந்தது.

அதன் பிறகு சிவகாமி அவன் வந்தால் கதவடைத்தாள். “வெறுங்கையை வீசிட்டு வர்ரியே, வெட்கமாயில்லையா” என்று கேட்டாள். “சம்பாதிக்கறவனுக்குத்தான் ஆசை வரலாம்” என்று ஞானம் போதித்தாள்.

மனம் வெறுத்து ஊரிலிருக்கப் பிடிக்காமல் கால் போன போக்கில் நடந்தான் வேலவன். சிவகாமிதான் பண ஆசை கொண்டு விரட்டினாளேயன்றி லக்ஷ்மி அவன் பிரிவைத் தாங்க மாட்டாது தவித்தாள்.

தாயறியாமல் வீட்டை விட்டு வெளியேறி நடுக்காட்டில் அவனைக் கண்டுபிடித்தாள். “அம்மா, புத்தியில்லாமல் பேசி விட்டார்கள். வாருங்கள் வீட்டுக்குப் போகலாம். என் அன்பு குறையானதல்ல” என்று கெஞ்சினாள்.

“இனிமேல் அது சரிவராது. வாந்தி எடுத்ததை சாப்பிட முடியாது. நீ போய் விடு. இங்கே பயங்கர மிருகங்கள் வரும் . கொள்ளையர் வருவர்” என எச்சரித்தான். “என்னைக் கொள்ளையடித்தவர் தாங்கள் தான். நான் தங்களின் நிழல். எப்படிப் பிரிவேன்?” என்று அடம்பிடித்தாள் லக்ஷ்மி.

வெயில் கொளுத்தியது. கள்ளி மர நிழலில் இருவரும் இளைப்பாறினர். லக்ஷ்மி வேலவன் மடியில் தலை வைத்துப் படுத்தவள் நடந்துவந்த களைப்பில் உறங்கிவிட்டாள். அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த வேலவனின் உள்ளே உறங்கிக் கிடந்த அரக்க மனம் விழித்துக் கொண்டது.

 

 

 

Add more info here